Budowa karabinka Mausera 98k
* ** *** **** ***** **** *** ** *

 

Karabinek Mauser wz.98 „kurz” ważył zaledwie 3,9kg, miał długość 1100mm bez bagnetu oraz 1420mm z zamontowanym standardowym bagnetem. Lufa miała długość 600mm kalibru 7,92mm posiadała cztery bruzdy prawoskrętne. Każda lufa po wykonaniu była testowana poprzez oddanie z niej kilku strzałów. Egzemplarze o wyjątkowej celności, które trafiały się jak 1 do 1000 były odkładane dla specjalnych modeli „snajperskich” produkowanych specjalnie dla strzelców wyborowych.

U wylotu lufy zamontowano muszkę pryzmatyczną. Spotykane były również wersje z muszką osłoniętą specjalnym metalowym płaszczem, lub też posiadającą boczne osłony jak to było w przypadku polskiej odmiany karabinka. W tylnej części lufy umieszczono celownik z krzywizną w ramieniu, ze skalą od 300 do 2000m. Na końcu lufy znajdował się gwint prawoskrętny służący do wkręcenia jej w komorę zamkową, oraz wejście komory nabojowej. Na grzbiecie komory zamkowej znajdowały się najczęściej oznaczenia producenta wraz z rokiem produkcji. Na boku często spotykanym napisem był „Mod98”, ale występowały także i inne w większości nabita nazwa fabryki lub też nie było żadnego z tych oznaczeń. W tylnej części komory umieszczono bruzdę pozwalającą zaczepić w niej łódkę ułatwiając tym samym ładowanie karabinka. W wybranych modelach obok komory lub bezpośrednio na niej montowano mocowanie dla lunety, były to „wyjątkowe” sztuki dla strzelców wyborowych.

Dostępnych było kilka różnych celowników optycznych o powiększeniu najczęściej 4x zwanych pod nazwami: Ajack, ZF 4x, Dialytan, ZF 41 oraz inne.

Zamek czterotaktowy ślizgowo-obrotowy, posiadał 3 rygle, dwa przy czole zamka - zaryglowane w pozycji pionowej. Oraz jeden rygiel przy łączniku zamka, blokujący go z tyłu - zaryglowany w pozycji pionowej na dole. Zamek posiadał szeroki pazur wyciągu zamocowany przy pomocy pierścienia, popularnie nazywanego omegą. W trzonie zamka zastosowano 2 otwory odprowadzające nadmiar gazów w przypadku rozerwania łuski. Rączka była zagięta pod kątem 90 stopni, występowały też zamki z prostą rączką zakończoną kulistą gałką. W polskich modelach gałka rączki była ścięta od wewnątrz (dla ułatwienia jej uchwycenia) oraz moletowana (radełkowana – nacinana w charakterystyczną siateczkę, dzięki czemu nie było mowy o wyśliźnięciu się rączki zamka z ręki nawet gdyby zamoczyć ją w oleju). W tylnej części zamka zamocowano bezpiecznik pozwalający zablokować zamek w komorze, zablokować zamek przed oddaniem strzału, ale z możliwością jego wysunięcia oraz w pozycji standardowej gotowości do strzału. Z prawej strony zamka zastosowano dodatkowo automatyczny bezpiecznik, który musi zostać wciśnięty, aby udało się obrócić rączkę zamka do pozycji strzeleckiej.

Prędkość początkowa pocisku wynosiła od 755 do 845m/s. Szybkostrzelność praktyczna wahała się na poziomie ok. 10 strzałów na minutę. Donośność maksymalna wynosiła ok. 4000m.

W łożu tuż pod zamkiem znajdował się magazynek pudełkowy przykręcony dwoma śrubami do komory zamkowej. Śruby były dodatkowo zabezpieczone małymi dwoma śrubkami kontrującymi. Całość pudełka została schowana w łożu i jedynie klapka była widoczna na zewnątrz. Można było załadować do niego maksymalnie 5 naboi, z czego ostatni załadowany nabój trafiał od razu przy zamknięciu zamka do komory nabojowej. W magazynku zastosowano podajnik, dzięki któremu naboje układały się naprzemiennie (dwu-rzędowo), spełniał on jeszcze funkcję blokady zamka w przypadku braku naboi w magazynku. Urządzenie spustowe z językiem było osłonięte na zewnątrz kabłąkiem będącym fragmentem magazynka. Spust był skonstruowany w taki sposób, aby uniemożliwić strzał przy niedomkniętym zamku, jeśli nawet bezpiecznik był ustawiony w pozycji strzeleckiej.

W tylnej bocznej części komory zamkowej znajdował się zatrzask zamka będący zarazem częścią wyrzutnika łusek, który w praktyce był jedynie blaszką wystającą w komorze zamkowej. Zatrzask blokował zamek przed wypadnięciem, ale w razie potrzeby pozwalał na szybkie i łatwe usunięcie zamka z komory.

Kolba i łoże wykonane były z drewna bukowego lub orzechowego. Łoże zakończono z przodu obsadą bagnetu tuż pod wylotem lufy, którą przymocowano dwoma bączkami, z czego pierwszy nachodził na mocowanie bagnetu. Drugi oddalony o kilka cm przytrzymywał natomiast nakładkę na lufę oraz posiadał mocowanie przystosowane do pasa nośnego. Tuż pod obsadą bagnetu znajdowało się wydrążone w kolbie miejsce na wycior, służący do czyszczenia lufy. Łączyło się go ze specjalnym łańcuchem oraz innymi przyrządami do czyszczenia, jakie umieszczano w specjalnym przyborniku dołączanym do każdego Mausera. Łoże w środkowej części na bokach posiadało specjalne wyżłobienia pozwalające na pewny uchwyt karabinu. Kolba z szyjką i chwytem pół-pistoletowym miała w centralnej części zamontowaną „babkę” pozwalającą bez narzędzi rozebrać zamek w celu jego wyczyszczenia czy wymiany iglicy. Stopka kolby w modelu niemieckim posiadała okucie nachodzące na tylec kolby. W modelu polskim zazwyczaj była okuta trzewikiem – stopką, która jednak nie nachodziła na kolbę. Nakładka na lufę wykonywana była również z drewna. Była zamocowana pomiędzy celownikiem krzywiznowym a drugim bączkiem. W polskim lub czeskim modelu nakładka na kolbę kończyła się tuż przy samym początku komory zamkowej. Przez to posiadała specjalne wycięcie dla celownika. Warto na koniec nadmienić, iż okucia wykonane były ze stali, natomiast sam karabin wykonywano najczęściej ze stali węglowej oksydowanej na kolor czarny w celu zakonserwowania.

 

Typ Broni

Kaliber (mm)

Ładowanie

Długość (mm)

Długość Lufy (mm)

Waga (Kg)

Pojemność magazynka

Karabin 98k

7.92 x 57

Zamek

1110

600

3.9

5 naboi